...τη βρήκα επιμελώς διπλωμένη στο αεροδρόμιο, συνήθως οι εφημερίδες που διανέμονται δωρεάν σπάνια επιστρέφουν μαζί με τους αναγνώστες στο σπίτι. Ο ανθρωπος που την τοποθέτησε με αυτόν τον τρόπο είναι σα να έλεγε... διάβασέ με !!!
Το πρώτο πράγμα που έκανα με την επιστροφή μου στο σπίτι ήταν να ψάξω για να βρώ το κείμενο αυτό στο" δίκτυο", τίποτα !! Το ξαναδιάβασα και πήρα την απόφαση να δώσω και σε άλλους τη χαρά να το διαβάσουν.

«Αρκετά...» ούρλιαξε μέσα του, καθώς οι πόρτες έκλειναν

ερμητικά.

Μπορεί να μην έβγαλε άχνα, όμως όλοι γύρω του μπορούσαν να διακρίνουν την ταραχή του. Για μερικά δευτερόλεπτα είχε μείνει εκεί, μπροστά στην πόρτα, χωρίς να κινείται, με τα χέρια παγωμένα και αφημένα να κρέμονται και το πρόσωπο κάτωχρο και σφιγμένο… Στο διάστημα που μεσολαβεί έως ότου η «έκρηξη» γίνει συνείδηση, είχε μηχανικά βρεί κάθισμα δίπλα στο παράθυρο. Κοίταξε προς τα έξω, η εναλλαγή των τοπίων στο ρυθμό των τροχών πάνω στις ράγες, τον βοηθούσε να συγκεντρώνεται και να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Όμως αντί για μπαλκόνια, είδε τον εαυτό του και άλλα πέντε ζευγάρια μάτια να τον παρακολουθούν. Είχε βραδιάσει και τα παράθυρα είχαν γίνει καθρέπτες. Το σκηνικό του θύμιζε ρωσικό κινηματογράφο-χωρίς τις γούνες– γι’αυτό βιάστηκε να αλλάξει ύφος. Ανοιξε το σακίδιό του έβγαλε ένα βιβλίο και το άνοιξε στη σελίδα που το είχε αφήσει το πρωί. Προσποιήθηκε ότι διάβαζε, αλλά στην πραγματικότητα έψαχνε για ένα σημείο να … παρκάρει το βλέμμα του.
«Εφηβος» πατέρας ετών 45. Το γράφω στο μέτωπο…
Ακόμη και η τσάντα μου μοιάζει εφηβική, «αυτό παιδί μου δεν είναι χαρτοφύλακας είναι σάκα...». Κάτι τέτοια ακούς και δε μιλάς επειδή χρωστάς!
Να «φλερτάρεις» τα 50 και να μην έχεις καταφέρει να νοιώσεις αφεντικό ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ σου. Εργάζεσαι, αλλά δεν αμοίβεσαι γι’ αυτά που προσφέρεις, ούτε υλικά, ούτε ηθικά. Εφυγες από την οικογένεια που έλεγες ότι σε ζάλιζε για να φτιάξεις μια δική σου (με δικά τους έξοδα), που κατά βάθος σε ζαλίζει κι αυτή με τα ακατάπαυστα «αιτήματά» της (ούτε τράπεζα να ήμουν…) Συνειδητοποιείς ότι μεγαλώνεις τα παιδιά σου όπως ακριβώς μεγάλωσαν και σένα. Σαν ένα υπερμεγέθη μπούλη, που πρέπει να του κάνουμε τα χατίρια για να μην του δημιουργήσουμε ψυχολογικά προβλήματα - ναι, από τότε ήταν της μόδας η λαική ψυχανάλυση. Και αφού πιάσεις δουλειά - που δυστυχως δεν είναι στο δημόσιο, που χρόνια σε έπρηζαν να κάνεις αιτήσεις, που αν είχες κάνει τώρα θα’ σουν μια χαρούλα με τη θεσούλα σου… - μπαίνεις στο μαγκανοπήγαδο, βλέπεις… Ότι και αν κάνεις δεν είναι ποτέ αρκετό. Και αρχίζεις να δανίζεσαι από τράπεζες και γονείς, πιστεύοντας ότι αυτό που σου λείπει αγοράζεται. Κ αι το ένα φέρει το άλλο και βρίσκεσαι μια ωραία «πρωία» μέχρι το λαιμό…
Νιώθεις σαν μηχάνημα μεταφοράς χρημάτων από την εργασία στην τράπεζα, από τους γονείς στην τράπεζα, από την εργασία στους γονείς και στα παιδιά μου…
Ανάληψη, κατάθεση, ανάληψη, κατάθεση… Το βράδυ προσπαθείς να κοιμηθείς και μέχρι να σε πάρει ο ύπνος κάνεις σχέδια «απεγκλωβισμού». Το πρωί ξυπνάς με την ελπίδα ότι κάτι θα γίνει και θα την γλιτώσεις. Μέχρι σήμερα δεν έχω γλιτώσει, αλλά έχω πάρει τις αποφάσεις μου. Δεν θα χαραμίσω όλη μου τη ζωή σε υπολογισμούς. Δεν θα ανεχτώ άλλες καθυστερήσεις…
Το βράδυ θα κάτσουμε όλοι μαζί και θα μιλήσουμε για τις πραγματικές μας ανάγκες. Τέρμα τα περιττά, τέρμα το κρυφτούλι με τις τράπεζες και , κυρίως, τέλος τα δανεικά απ’ τους δικούς μας…
Ότι κάνουμε, μόνοι μας! Δεν θα ανεχτώ άλλες συμβουλές «για το καλό μου» σαν να ήμουν παιδάκι…
Ωχ !, το τηλέφωνο… δεν θα το σηκώσω… θα’ναι από την τράπεζα… Όχι πάλι… Σήκωσέ το, Αν είσαι άντρας, σήκωσέ το και στείλ’τους στο διάολο!!!
-παρακαλώ?
-Ελα ρε μάνα, γιατί παίρνεις με απόκρυψη?