ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:                                                                                           Ο ΜΕΣΟΣ ΝΟΥΣ O ΜΕΣΑΙΟΣ ΧΩΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ…
Στην ειδησεογραφία της στρογγυλοποίησης όλα μπορούν να συμβούν και τίποτε να μην ειπωθεί. Και ότι δεν ακούγεται …δεν υπάρχει.Είναι σαφές πλέον ότι οι διαχειριστές των media απαιτούν από τους διαμορφωτές τους ,να πνίγουν τις ειδήσεις και να αξιοποιούν τις πληροφορίες «τόσο όσο».
Με την τακτική αυτή  αποφεύγονται επικίνδυνα σχόλια και συνειρμοί σε μια εύθραυστη  εποχή που τα πάντα μπορούν να ερμηνευτούν από τον ακροατή καταναλωτή ,τηλεθεατή ή αναγνώστη του «μέσου νου».
Φυσικά υπάρχει μια συγκρουσιακή κατάσταση αν στο σχήμα του «μέσου νου»,η λύση  είναι να κόψουμε το νου στη μέση ή πρέπει να απαλειφθεί το δεύτερο συνθετικό της φράσης εντελώς!
Φαντάζομαι ότι αυτό στην πολιτική της προσαρμογής έγινε στην προσπάθεια δημιουργίας και κατόπιν αλλοιώσεως του λεγόμενου μεσαίου χώρου και της προσαρμόσεως στην πατέντα του «μεσαίου νου». Ο μεσαίος χώρος που τον ακολουθεί ο μεσαίος νους είναι ενταγμένος στα  λεγόμενα μεσαία στρώματα που ακολουθούν τις πολιτικές του κέντρου με τις ελεγχόμενες παρεκκλίσεις προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά.
Εύκολα έτσι ο πληθυσμός μεταπηδά σαν εγκλωβισμένο πουλί στα δυο στασίδια που έχει το κλουβί του ,μετακυλώντας το λεγόμενο πολιτικό ενδιαφέρον.
 Πάντα όμως στο κέντρο.
Γιατί το κλουβί είναι στο κέντρο.

 Ακριβώς...!

Το ραδιόφωνο ως μέσο – από την φύση του – είναι ελεύθερο και  ιδιαιτέρως επικίνδυνο, καθώς μπορεί ένα χλιαρό υπονοούμενο σε συνδυασμό με ένα μουσικό θέμα να προδώσει ψυχή , να κινητοποιήσει και να συγκινήσει.

 Το ραδιόφωνο είναι μέσο μαγικό, διότι είναι το μόνο που μπορεί να μεταφέρει τις πρώτες σκέψεις με το απαίδευτο του εφήβου ,χωρίς την τεχνική του μοντάζ.

 Είναι μια μορφή «ψυχοθεραπείας»  για τον εκφωνητή ,που καλείται να πει, να εκτεθεί  στο μικρόφωνο ,για τις αλήθειες του, αδιαφορώντας για τις συνέπειες .

Είναι σα λύτρωση αυτό το μοίρασμα της σκέψης.

Μερικές φορές είναι ταυτόχρονα αυτοκτονία και συνάμα ανάσταση .

 Τα «τρεχαντήρια της αγοράς» ,με ύφος περισπούδαστο τονίζουν σε όλους τους τόνους για τα «θέλω» του μέσου ακροατή -με τον μέσο νου -.

Θέλουν σχόλια  άνοστα , αδιάφορα , άχρωμα, με ψευδοσυναίσθημα που συνδυάζεται με τον καιρό , την Παρασκευή που έρχεται και τις 5 διπλές προσκλήσεις .

 Α! και το τραγουδάκι που κάτι να θυμίζει αλλά να μην ξέρουμε τι, όπως έλεγε και ο Λουκιανός.

Το ραδιόφωνο είναι ο συνδυασμός φωνών μουσικών και αλήθειας .

Μόνη της η μουσική  μετατρέπει τελικά το αγαπημένο μας μέσο σε κασετόφωνο. Αδιάφορο , ανιαρό, κουτό…

Όμως  φαίνεται ότι γίνεται σιγά σιγά αυτό που πολλοί φοβόμασταν.

 Την δημιουργία του  play list ,γνώμης ,άποψης , αντίληψης ,εικόνας.

Τι περνάει και τι δεν περνάει.

 Τι σηκώνει και τι δε σηκώνει ο « μέσος ακροατής», καταναλωτής και ψηφοφόρος.

 Το ραδιόφωνο που εμείς αγαπάμε είναι για ανθρώπους μιας ξεχωριστής φυλής τελικά.

 Ιδιαίτερης ,πολυπληθούς και αυτοδύναμης.

Αυτής των πολιτών που δεν κρέμονται για να σχηματίσουν άποψη από τα παραθύρια των τηλεοπτικών μαγειρείων και δεν έχουν αγωνία για το αν θα έλθει και αυτή την βδομάδα η Παρασκευή.

Που δεν ξεχνούν και δε θέλουν να χαλαρώσουν όταν ένα παιδί 16 χρονών δολοφονείται στην Αθήνα , μια εργαζόμενη περιλούζεται με βιτριόλι , 1000 παιδιά σκοτώνονται στη Μέση Ανατολή ,χιλιάδες άνθρωποι πετιούνται στο δρόμο της ανεργίας και της ανασφάλειας ,

 Που ξεσηκώνονται με ένα τραγούδι της Χαρούλας ,της Γαλάνη ,του Μίλτου ή των Lynard Skynard .

 Που μαγεύονται και ταξιδεύουν με ένα έργο του Χάρου του Πανιάρα ή του Αδαμάκου.

Που πονούν  ή ενθουσιάζονται από μια ερμηνεία της Πιτακή ,της Παπαδημητρίου ή του Παπαβασιλείου.

 Το ραδιόφωνο που  εμείς αγαπάμε , έχει διαφορετικότητα , σύγκρουση, βιβλίο, εικαστικά , θέατρο, πολιτική.

Έχει ζωή .

Έχει τρέλα και έρωτα.

Γιατί κανένας άνθρωπος του μέσου νου και της κοινής λογικής δεν ερωτεύτηκε. Απλά παντρεύτηκε….!

Γιατί ο έρωτας δεν έχει λογική.

Και δεν κάθεται στο μέσο…

                                                                  
Για την ΦΥΛΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ

ΚΩΣΤΑΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ