... απεβίωσε ο δημοσιογράφος Γιώργος Κοίλιαρης 15/11/2008 (ναυτεμπορική).
..."έφυγε" ο Γιώργος Κοίλιαρης (ΕΡΤ).
...<<Εφυγε>> ο δημοσιογράφος Γιώργος Κοίλιαρης (καθημερινή).
... κτλ,κλπ,κλπ.
Τώρα θα μου πείς: "γιατί τώρα", αντί άλλων αντιγράφω το σημείωμα του Σωτήρη Στανωτά, που με λίγα λόγια και απλά, ¨αδειάζει¨ τα υποκριτικά δάκρυα των κατ΄επάγγελμα ¨παρισταμένων¨ .

Αφησα να περάσουν λίγες μέρες, έτσι για να φύγει η μεγάλη λύσσα που με κυρίευσε την ημέρα της κηδείας του Γιώργου Κοίλιαρη....
Ανηφόρισα πρός το νεκροταφείο Ζωγράφου για να ακουμπήσω ενα λουλούδι στό νεκρό σωμα του Γιώργου... Οχι γιατί ηταν καλό παιδί, όπως παραδέχονται όλοι, όχι γιατί ηταν ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ, αλλά γιατί με τον θάνατό του έστειλε το πιό σημαντικό μήνυμα που θα μπορούσε να σταλεί, αυτή την εποχή, πρός τούς σκεπτόμενους Ελληνες Πολίτες....
Ναι υπάρχουν ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ. Ναί δέν ειναι όλοι τσάτσοι και παπαγαλάκια και παράγοντες στό σύστημα εξουσίας που εχει μετατρέψει τά ΜΜΕ και την πληροφόρηση του λαού σε βιομηχανία ψεύδους και διαστρέβλωσης της πραγματικότητας.... Ναί υπάρχουν επαγγελματίες Δημοσιογράφοι, απλώς μένουν.... στην απέξω....Τους αφήνουν στην... απέξω....
Πλησιάζοντας εκεί στο νεκροταφείο βρέθηκα μπροστά στην αποθέωση της υποκρισίας.... Αστείοι εργατοπατέρες και πολιτικοί (που είχαν τό Γιώργο στήν απέξω και ακόμη χειρότερα στην ανεργία για πολλά χρόνια) φορούσαν τό πιό θλιμένο ύφος και ήταν ετοιμοι να μιλήσουν για Δημοσιογραφία και Δημοκρατία... Ολο τών σύστημα τών επαγγελματιών τής καπηλείας ηταν εκεί. Με πρώτο και καλύτερο τόν συνδικαλιστή μας πού λίγε μέρες αργότερα εγραψε και κομμάτι για τον Γιώργο, μόνο που η τελευταία και μεγάλη παράγραφος ηταν αφιερωμένη στόν... εαυτό του!!!
Ετσι προτίμησα να αποχωρήσω...Ευτυχώς κάποιοι πραγματικοί Συνάδελφοι -όπως ο Γιάννης Καννελάκης και άλλοι - άντεξαν και συνόδευσαν τόν Γιώργη στο τελευταίο και μεγαλύτερο ρεπορτάζ... Σ ευχαριστούμε Γιώργη... Μας εκανες να μπορούμε να κοιτάξουμε τον κόσμο στά μάτια.